Schronisko położone jest w samym sercuBieszczadów, w miejscowości GÓRZANKA nad Jeziorem Solińskim, przy ,, TRASIE MAŁEJ OBWODNICY BIESZCZADZKIEJ '' Oferujemy całoroczne tanie noclegi w pokojach 16,12,8,6 oraz 4 osobowych. Zapewniamy standard kat. II PTSM. Cisza, spokój i miła atmosfera gwarantują udany wypoczynek. Sezon letni jest rajem dla żeglarzy i wędkarzy. Okoliczne szlaki turystyczne, trasy rowerowe, tereny rekreacyjne, trasy narciarskie, zapewniają rozrywkę dla osób lubiących aktywnie spędzać czas wolny. Pobliskie POŁONINY, rezerwaty przyrody, a przede wszystkim CERKIEW W ŁOPIENCE sprawiają iż pobyt w Bieszczadach staje się czymś więcej niż tylko turystyka. Na uwagę zasługuje również unikatowy ikonostas pochodzący z XVIII wieku, który posiada nietypowy wręcz niedopuszczalny we wschodniej kulturze układ figularny.
Polskie Towarzystwo Schronisk Młodzieżowych
Polskie Towarzystwo Schronisk Młodzieżowych (PTSM) - stowarzyszenie utworzone w 1926 r. (jako trzecie towarzystwo schronisk młodzieżowych na świecie) i jest w Polsce reprezentantem światowego ruchu schronisk młodzieżowych - Międzynarodowej Federacji Schronisk Młodzieżowych.Działalność statutowa PTSM obejmuje:- organizowanie sieci schronisk młodzieżowych- organizowanie środowiskowych, wojewódzkich i centralnych imprez turystycznych- upowszechnianie najtańszej i najbardziej wartościowej wśród młodzieży formy letniego wypoczynku - obozów wędrownychUpowszechnianiu idei obozów wędrownych służy ponad 80 tzw. "tras typowych" PTSM organizowanych w oparciu o sieć schronisk młodzieżowych.Członkostwo w PTSM poświadcza legitymacja PTSM, która wydawana jest każdemu turyście, bez względu na wiek. Poza nią dostępna jest jeszcze legitymacja Międzynarodowa. Posiadanie legitymacji często wiąże się z możliwością uzyskania rabatu na nocleg.Ważnym ogniwem organizacyjnym Towarzystwa są koła PTSM, które w liczbie ponad 1 800 (głównie szkolne) skupiają miłośników taniej turystyki schroniskowej.
Szkolne schroniska młodzieżowe (SSM) - rodzaj schronisk turystycznych, są one placówkami oświatowo - wychowawczymi i funkcjonują w oparciu o ustawę o systemie oświaty. Z tego względu na terenie tych obiektów obowiązuje ustawowy zakaz spożywania alkoholu i palenia tytoniu.Zazwyczaj są zrzeszone w Polskim Towarzystwie Schronisk Młodzieżowych i stanowią one główną bazę noclegową dla wycieczek szkolnych.Z noclegu może skorzystać każdy turysta, jednak preferowani są uczniowie, studenci i nauczyciele.W większości tego typu schronisk członkowie Polskiego Towarzystwa Schronisk Młodzieżowych otrzymują zniżki mogące sięgać nawet do 25% ceny podstawowej.Opłaty pobierane są za miejsce noclegowe (nie za pokój), często można korzystać z własnej pościeli lub śpiwora co pozwala jeszcze bardziej zmniejszyć koszty.Przyjęcia turystów odbywają się przeważnie w godzinach od 17:00 do 21:00, a budynek należy opuścić do godz. 10:00.Najczęściej spotykane są pokoje 6 - 10 osobowe wyposażone w łóżka piętrowe, WC i łazienki wspólne na korytarzach.
Zadania szkolnych schronisk młodzieżowych:
upowszechnianie wśród dzieci i młodzieży krajoznawstwa i różnych form turystyki jako aktywnych form wypoczynku;prowadzenie poradnictwa i informacji krajoznawczo-turystycznej;zapewnienie dzieciom i młodzieży oraz ich opiekunom tanich miejsc noclegowych;zapewnienie opieki i wychowania dzieciom i młodzieży przebywającym w schronisku.Standard wyposażenia szkolnych schronisk młodzieżowych [edytuj]
Wspólne dla SSM całorocznych i sezonowych powierzchnia mieszkalna nie mniejsza niż 2,5 m2 na osobę przy wyposażeniu w łóżka jednopoziomowe lub nie mniejszą niż 1,5 m2 na osobę przy wyposażeniu w łóżka piętrowe;pomieszczenia mieszkalne wyposażone w łóżka lub tapczany, kołdry lub koce, bieliznę pościelową, szafy ubraniowe lub wieszaki, stół, krzesła lub taborety (jedno krzesło lub taboret na osobę), lustro i kosz na śmieci;pomieszczenie do przechowywania bagażu i sprzętu turystycznego oraz pomieszczenie do suszenia odzieży;ogrzewanie zapewniające utrzymanie w pomieszczeniach temperatury co najmniej 18°C.Dla SSM całorocznych Szkolne schronisko młodzieżowe całoroczne jest zlokalizowane w samodzielnym budynku lub wydzielonej części budynku oraz dysponuje co najmniej 30 miejscami noclegowymi, z których co najmniej 40% znajduje się w pomieszczeniach mieszkalnych nie większych niż ośmioosobowe.Szkolne schronisko młodzieżowe całoroczne posiada:łazienki wyposażone w umywalki z lustrem (jedna umywalka z lustrem na nie więcej niż 10 osób) oraz natryski (jeden natrysk na nie więcej niż 20 osób), z bieżącą zimną i ciepłą wodą przez całą dobę;toaletę (jedno oczko na nie więcej niż 15 osób);kuchnię samoobsługową wyposażoną w sprzęt kuchenny;jadalnię;świetlicę.Dla SSM sezonowych Szkolne schronisko młodzieżowe sezonowe jest organizowane w pomieszczeniach szkoły lub bursy oraz dysponuje co najmniej 25 miejscami noclegowymi.Szkolne schronisko młodzieżowe sezonowe posiada:łazienki wyposażone w umywalki z lustrem (jedna umywalka z lustrem na nie więcej niż 15 osób) oraz natryski (jeden natrysk na nie więcej niż 20 osób), z bieżącą zimną wodą przez całą dobę i ciepłą wodą o ustalonych porach rano i wieczorem;toaletę (jedno oczko na nie więcej niż 15 osób);kuchnię samoobsługową wyposażoną w sprzęt kuchenny lub pomieszczenie do przygotowywania posiłków we własnym zakresie;pomieszczenie do spożywania posiłków, mogące spełniać również funkcję świetlicy.Szkolne schroniska młodzieżowe sezonowe prowadzą działalność w niektórych okresach roku kalendarzowego, w tym w okresie ferii szkolnych oraz w dniach wolnych od nauki.
Podstawowe akty prawne regulujące funkcjonowanie szkolnych schronisk młodzieżowych
Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.).Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 marca 2005r. w sprawie ramowych statutów placówek publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 52, poz. 466).
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 marca 2005r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz. U. z 2005 r. Nr 52, poz. 467).
Górzanka leży w wąskiej dolinie nad potokiem Wołkowyjka. W otoczeniu wsi wznoszą się strome zbocza gór: Markowska (748), Wierchy (653 oraz wydłużony masyw Korbani ( 894 ).Nazwa wsi zmieniała się wielokrotnie: Volkovyka Parva, Wilkowylka, Gorzanka. Górzanka, jak większość wsi w tym terenie była lokowana przez Balów na prawie wołoskim. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1480 r i zawiera nazwę Volkovyka Parva. Wieś musiała istnieć znacznie wcześniej, gdyż w 1838 roku była tu cerkiew. Od 1523 r używa się nazwy Gorzanka. Prawdopodobnie około 1598 r był tu dwór i folwark gdyż zapiski mówią o kniaziu z Gorzanki. Wiek XVI to okres rozwoju wsi. Powstaje młyn i urząd sołtysa. W tym okresie często wymienia się też sąsiednią Wolę Górzańską, która jednak od początku była samodzielną wsią graniczącą bezpośrednio z Górzanką. W późniejszym okresie, przypuszczalnie po najazdach tatarskich i klęskach morowego powietrza, wieś traci na znaczeniu. W 1921 r. w Górzance było ok. 60 domów i ok. 370 mieszkańców, w tym : 290 gr.kat. i 65 rz.kat. Okres II wojny powoduje spustoszenie wsi. Po wojnie wysiedlono ludność ruską. Wywieziono też rodziny polskie, lecz te po pewnym czasie powróciły. Położenie nieco na uboczu i brak dobrej komunikacji sprawia, że Górzanka do dziś pozostaje niewielką górską wsią. Bieszczady - zachodnia część Beskidów Wschodnich, między Przełęczą Łupkowską (640 m n.p.m.) a Przełęczą Wyszkowską (933 m n.p.m.). Najwyższy szczyt Bieszczadów to Pikuj (1405 m n.p.m., na Ukrainie) zaś na terytorium Polski - Tarnica (1346 m n.p.m.). Bieszczady i Beskid Niski zajmują południowo-wschodni kraniec Polski, na pograniczu ze Słowacją i Ukrainą. Stanowią one część wielkiego łuku Karpat ciągnącego się na przestrzeni 1300 km, od Słowacji po Rumunię. Pod względem administracyjnym w większości obszar ten leży na terenie województwa Podkarpackiego. Góry tworzą tu kilka podłużnych pasm, przeciętych w poprzek dopływami Sanu. . Cechą charakterystyczną Bieszczadów jest niski przebieg górnej granicy lasu na wysokości 1200 - 1220 m i brak regla górnego. O urodzie Bieszczadów decydują rozległe łąki wysokogórskie - połoniny, rozciągające się już od wysokości 1080 m. Bieszczady dzielą się na:Bieszczady Zachodnie (na terenie Polski, Słowacji i Ukrainy), Bieszczady Wschodnie (na terenie Ukrainy).Nazwy Bieszczady używa się zwykle w Polsce jako synonimu polskich Bieszczadów (które są jedynie częścią Bieszczadów Zachodnich). 'Bieszczad' i 'Beskid' były od wieków określeniem gór oddzielających Polskę i Ruś od Węgier. Etymologia wyrazów 'Bieszczad' i 'Beskid' jest niejasna, czasem wywodzi się te słowa od trackiego ludu Bessów, których obecność na północ od Karpat odnotował Ptolemeusz. Karol Dobrowolski w 1938 objaśnił toponimię 'Beskidu' i 'Bieszczadu' na tle nazewnictwa bałkańskiego łącząc ją z albańską nazwą terenową bjeska, bjeske oznaczającą halę górską, łąkę lub pastwisko. Za etymologią germańską Jan Michał Rozwadowski w 1914 wywiódł wyraz 'Bieszczad' z gwar środkowo-dolno-niemieckich od beshet, besket - geograficzny "przedział lub rozdział wód".Bieszczady należą do Beskidów Wschodnich, które są częścią Zewnętrznych Karpat Wschodnich. Mimo iż szczytowe partie zajmują połoniny, to Bieszczady zaliczane są do pasma Beskidów Lesistych, a nie Połonińskich.
Flora i fauna Bieszczadów:
W Bieszczadach występują rośliny i zwierzęta niespotykane w innych częściach naszego kraju, zwłaszcza takie, które lubią ciepło, np. największy europejski wąż Eskulapa. Dobrze zachowane pierwotne lasy bukowe stanowią prawdziwy raj dla zwierząt. Żyją w nich m.in. niedźwiedzie, wilki, rysie i żbiki.
Klimat :
Klimat Bieszczadów jest umiarkowany ciepły przejściowy (nie jest on wysokogórski jak np. w Sudetach) z dominacją cech klimatu kontynentalnego. Lata są tu ciepłe - temperatury śr. ok. 15°C, w wyższych partiach chłodniej. Zimy są mroźne : teperatury średnie od -5°C w dolinach do poniżej -10°C powzej granicy 1300 m n.p.m. Zdarzaja się inwersje temperatury do minus 40°C.
Osadnictwo w Bieszczadach
Pierwsze ślady osadnictwa w Bieszczadach pochodzą z epoki neolitu (2500-1700 l.p.n.e.) i związane są z wpływami kulturowymi z Kotliny Panońskiej. Z epoki brązu (1700-700 l. p.n.e) pochodzą znalezione w okolicach Leska, Stefkowej i Olszanicy różne przedmioty np. groty strzał i bransolety nawiązujące do tradycji kulturowych ludności zamieszkującej wówczas południowe stoki Karpat (kultura Otomani). Kulturę łużycką reprezentują np. stanowiska archeologiczne w Rajskiem oraz pojedyncze zabytki odnajdywane w miejscowościach w dolinie Sanu. Osadnictwo celtyckie rozwinęło się głównie w dorzeczu środkowego Sanu (Kultura puchowska). Początek osadnictwo we wczesnym średniowieczu widoczny jest w materiale archeologicznym z miejscowości Manasterzec, Hoczew, Myczkowce i Zwierzyń. Zasadnicza ekspansja osadnicza przypada na schyłek panowania króla Kazimierza Wielkiego oraz królowej Jadwigi. W roku 1361 król nadał rozległe dobra rycerskiemu klanowi rycerzy przybyłych z Węgier - Piotrowi i Pawłowi Balom, którzy założyli kilkadziesiąt miejscowości wzdłuż żyznej doliny Hoczewki. W środkowym dorzeczu Sanu ziemię bieszczadzką kolonizowali śląscy Kmitowie i morawscy Herburtowie. W XIV wieku pojawiają się w Bieszczadach wołoscy koczownicy. W XVII i XVIII wieku Bieszczady przeżywają stopniowy upadek gospodarczy. W górskim trudno dostępnym terenie znajdują schronienie ludzie wyjęci spod prawa tzw. "beskidnicy" tołhaje (od węg. tolvaj) trudniący się napadami na dwory, kupców i wsie. Zbójnicy ci znajdowali protekcję wśród szlachty węgierskiej m.in. Drugethów, Aspermontów, Nagytuczych, Peteylich, Rakoczych, Wesselenych i Rekelych mających swoje dobra w Użgorodzie, Munkaczu, Trenczynie i Chyrowie. W zamian za opiekę zbójnicy ci oddawali swoim protektorom część łupów. Na okres zaboru austriackiego przypada dalszy gospodarczy upadek Bieszczadów. Dopiero w II poł. XIX wieku powstają pierwsze na świecie kopalnie ropy naftowej, budowane są również linie kolejowe łączące Węgry z Galicją.W czasie II wojny światowej polskie Bieszczady były areną walk między wojskami niemieckimi, oddziałami słowackimi, Armią Czerwoną oraz UPA a polskim podziemiem niepodległościowym (AK - NSZ), a po wojnie pomiędzy UPA a Wojskami Ochrony Pogranicza, funkcjonariuszami Urzędu Bezpieczeństwa i innymi organami władzy państwowej polskimi i radzieckimi.Działały tu m.in. oddziały partyzanckie Adama Winogrodzkiego, Józefa Pawłusiewicza, Mikołaja Kunickiego i Antoniego Żubryda. Od wiosny 1943 roku nasiliły się pierwsze walki polskiego podziemia (AK oraz partyzantki polsko-radzieckiej) ze zbrojnym ramieniem Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów - UPA, która dopuszczała się wówczas mordów na ludności cywilnej, grabienia i palania wsi, porywania mieszkańców.W okresie do roku 1947 w konsekwencji powojennych repatriacji, wysiedleń oraz akcji Wisła Bieszczady opuściło ponad 50 tys. dawnych mieszkańców tych ziem tj. Łemków, Bojków, Niemców i Rusinów karpackich. Migracje ludności zapoczątkowane po wojnie zakończyły się dopiero na przełomie lat 50. i 60. ubiegłego wieku. Obecni mieszkańcy Bieszczadów są w większości potomkami osadników z Pogórza Strzyżowskigo, Sokalszczyzny, Pogórza Dynowskiego, Pogórza Bukowskiego oraz Beskidu Sądeckiego i Cieszyńskiego.
Kategoria Turystyka